Thijs Simons groeide op in het kleine dorpje Elspeet. Na de middelbare school ging hij bij de politie werken. Hij ontmoette een meisje die in de bar werkte waar hij vaak kwam. Hij had niet veel vrienden, maar de vrienden die hij had waren goede vrienden. Zo dacht hij. Het meisje achter de bar heette Miranda en hij was opslag verliefd op haar. Zijn vrienden zeiden allemaal dat hij gek was. Dat hij haar niet moest verleiden. Hij begreep niet wat het probleem was geweest. Hij ontmoette de Bruin in dat café. De Bruin, oplettend en eerlijk als hij was, vertelde hem dat zijn vrienden geen echte vrienden waren. Eén van de vrienden, een lange pummel met de naam Frank, was namelijk ook verliefd op haar en vertelde haar leugens over hem. Thijs Simons werd kwaad en reed naar Franks’ huis. De Bruin, die het wel amusant vond, ging met hem mee. Frank schrok van Simons en bekende alles terwijl Simons zijn keel dicht kneep tegen de muur. Zijn goede vrienden die hij had, lieten hem vallen als een baksteen. Toch had hij er een echte vriend bij gekregen en tot zijn blijdschap werkte hij sinds kort ook voor de politie. Hij won het hart van Miranda en trouwde met haar. De Bruin, zijn enige vriend, was getuige. Hij vocht zich omhoog en promoveerde tot commissaris van de Veluwse politie.