Harry Vermeer zijn leven is bijna saai te noemen. Hij groeide op in Epe en had als klein jongetje veel vriendjes. Toch vermaakte hij zich ook prima alleen. Hij beleefde avonturen in het bos bij hun achter. Toen hij een jaar of twaalf was scheidden zijn ouders. Iets wat hij niet heel vervelend vond. Zo was de ruzie aan tafel niet meer nodig en kon hij in slaap vallen zonder het geschreeuw in de kamer onder hem. Hij is van nature niet bang aangelegd, maar heeft een hart van goud. Zo ging hij tot de laatste seconde van haar leven naar zijn oma. Elke dag weer. Hij werd politieman en deed gelijk een opleiding tot rechercheur. Toch bleef hij bij de landelijke politie waar hij een aantal jaar met Simons werkte. Op een avond hield hij de Bruin aan. Het licht van zijn auto deed het niet. Harry Vermeer was de enige die de ballen had hem daar een bekeuring voor te geven. De Bruin, die toen al een fenomeen was als rechercheur, bedacht zich geen moment en gaf hem zijn kaartje. Nog geen maand later zat Vermeer in het team van de Bruin.